Je als ik

Je hoort het wel vaker. Geïnterviewden in de media hebben nogal eens de neiging om in de tweede persoon te spreken terwijl ze het over zichzelf hebben. Je als ik. Let er maar eens op. Vooral de broertjes De Boer zijn er erg goed in.

Toch is het vreemd te noemen in een tijd dat als het ‘iktijdperk’ bekend staat. Zou je de je als ik een mildere vorm van mondigheid kunnen noemen? Of een empathische vorm van individualisme? Je weet het niet. Of is je men? En wil men met je ik veralgemeniseren? Ik is je is men is wij allemaal. Wat een mogelijkheden op elk terrein hebben we ineens met zijn allen. Hebben we daar wel eens bij stilgestaan? Wat hoopgevende constatering voor het hele land: wat een saamhorigheid, wat een samenleving, wat een prachtmaatschappij! Wij zijn ons allemaal. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Zolang ik je is, natuurlijk. Zodra ik ik is en niet je – je als wij uiteraard -, is de magie van één is allen, allen is één verdwenen. Zouden de geïnterviewden dit fascinerende fenomeen bevatten en zich daarom als je manifesteren? Je zou het bijna gaan denken.

Voor de broertjes De Boer is nog een andere verklaring denkbaar. Het je als ik van de Boertjes kan ook samenhangen met het feit dat ze als eeneiige tweeling één identiteit moeten delen, waardoor je logischer wordt dan ik. Dan zou, als ze tegelijkertijd iets zeggen, je wel eens ik kunnen worden. Maar dan in de betekenis van wij natuurlijk.