Veranderingstraditie

Vanuit de vergeetachtigheid van de allesweter gaat het opwaarts, als een rivier die de weg kwijt is. Het oneindige dient zich aan met een glimlach waar de zwaartekracht geen vat op heeft. Wie had dat gedacht! Fonteinen aan het uitspansel spuiten regenbogen. Glijbanen voor de goden. In de schaduw van een oude boom groeit wijsheid. Gebouwen zijn van hun modernistische grauwsluier ontdaan. Fantasieloos beton omarmt de blauwe lucht als een oude vriend. Zo moet het niet zijn, zo is het! De werkelijkheid openbaart zich als verbeelding. Het is echt!

Over wat werkelijkheid is, hoeven we ons geen zorgen te maken. De grote objectieve werkelijkheid is voor niemand kenbaar. Het bestaan ervan is op zijn best te veronderstellen. We zullen het moeten doen met een keten van kleine in elkaar klinkende subjectieve werkelijkheden die we voor het gemak maar communicatie noemen.

In onze kleine subjectieve werkelijkheid houden we niet van veranderingen. Veranderingen leveren gedoe op, onrust, boosheid, angst, scheve blikken. En toch doen we het steeds weer, op zoek naar die vooruitgang. En zolang we maar niet een ideaal najagen is het ook zo erg niet. (Idealen lijken als de grote objectieve werkelijkheid, maar zijn in werkelijkheid subjectief.) Degene die uit de schaduw van de oude boom wandelt, probeert zich realistische doelen te stellen. Het is ‘verandering van spijs doet eten’ tegen ‘wat de boer niet kent dat eet hij niet’.

Kiezen voor wat je niet kent. Pionier in een schijnbaar ontdekte wereld. Emigreren, of een bedrijf beginnen, of een nieuwe directie formeren, of nieuw leven beleven. Dat zijn veranderingen. Laat het niet in enkel de benaming zitten. Noem een ouder een gezinsmanager en het blijft een ouder. Alles is anders, het is maar hoe je het bekijkt. Het is de werkelijkheid.