Fragmenten:
'Met beide voeten in de modder'

Ik loop naar ingang Binnenhof 1A. Er hangt een papier op de deur. Geen stellingen dit keer, maar de mededeling dat uit veiligheidsoverwegingen deze deur gesloten is. Het heeft alles te maken met de film ‘Fitna’ (Arabisch voor ‘beproeving’) van PVV voorman Geert Wilders, die een dag of vier terug op internet is gepubliceerd. Wilders heeft een knip- en plakfilm gemaakt met schokkende beelden van moslimterroristische aanslagen en moslimfundamentalistische berechtingen. Aan die beelden heeft hij verzen uit de Koran gekoppeld, en uit die combinatie zou moeten blijken dat elke niet-moslim voor zijn leven moet vrezen. Wilders wil met zijn film de islamisering van Nederland, zoals hij dat ziet, een halt toeroepen. Gezien eerdere heftige reacties en aanslagen naar aanleiding van Deense cartoons waarop onder meer de profeet Mohammed met een bomtulband te zien was, zijn de veiligheidsmaatregelen hier voorshands verscherpt.

Als ik bij ingang Plein 2 naar binnen ga, moet ik alles wat metaal bevat uit mijn kleren halen. De riem moet af. Jas en tas gaan door de x-ray, ikzelf door een detectiepoortje. Als het apparaat blijft piepen, moeten zelfs mijn laarzen uit. Het gaat in gemoedelijke sfeer. Ik mag verder, trek weer aan wat uit was, en ik legitimeer me bij de balie. Er zijn verschillende categorieën pasjes voor pers, publiek en medewerkers; ik krijg een dagpas als bezoeker. Harriët Slager, de persoonlijk medewerker (vanaf nu: pm’er) van Han ten Broeke en Stefanie Kooiman, pm’er van Arend Jan Boekestijn, halen me op. Geheel volgens plan beginnen we met de lunch. Er zijn daarvoor twee ruimtes. Een ervan is vrij specifiek voor parlementsleden, de andere is voor alle medewerkers. Wij lunchen in ‘de andere’ ruimte. De maandag is geen Kamerdag, dus er zijn überhaupt weinig Kamerleden aanwezig. Vanuit een ooghoek zie ik Alexander Pechtold (D66); zijn partij zit volgens recente peilingen ‘in de lift’. Harriët en Stefanie hebben een uitdraai van het weekprogramma van Han en Arend Jan, en we bezien hoe we een en ander tot een mooie mix kunnen smeden. Ik kan morgenochtend om 09.45 uur met Han mee naar een vergadering van de Commissie Subsidiariteit over Europese zaken, en later op de dag zal de Tweede Kamer een plenair debat houden over Wilders' film

Na de lunch loop ik met Stefanie naar een bezoekersbalie om een plek te reserveren op de publieke tribune voor het debat van morgen. Politieke partijen hebben een eigen deel van de tribune beschikbaar voor gasten. Ik teken in als gast van de VVD. Vervolgens gaan we naar de werkkamer van Arend Jan. Het is een kleine kamer, die zich ergens in het binnenste van het complex bevindt. Het uitzicht reikt niet verder dan een betrekkelijk benauwd en troosteloos binnenplaatsje. Het blijkt de kamer te zijn die vóór hem door Ayaan Hirsi Ali werd gebruikt: deze kamer is goed te beveiligen. In de gang hangt een collageschilderij van een gestalte in boerka. Harriët komt even langs. Ze moet zo naar station Den Haag Holland Spoor. Han zit in een trein die daar een tussenstop maakt, en zij moet hem wat stukken overhandigen. Het komt, zoals zo vaak, op de juiste timing aan. 

Dinsdag 1 april(fragment)

Om 14.00 uur ga ik, vergezeld door Stefanie, naar de plenaire zaal. Als er iets over politiek Den Haag op de televisie te zien is, krijgen we deze zaal te zien. Nu zit ik er zelf - op de publieke tribune dan. De tribune is een ring boven de politieke arena, die optimaal zicht geeft op alle bewegingen en onderonsjes. De beelden op tv zijn afgemeten en - qualitate qua - subjectief. Op enkele doorkijkjes na heb ik helaas geen zicht op de wandelgangen. De plenaire zaal wordt flink beveiligd. Bij de publieke tribunes zijn niet alleen beveiligers aanwezig, maar boven elk gangpad en bij beide ingangen staat ook een politieagent. Stefanie ontvangt ondertussen sms'jes waarop ze wil reageren, maar het ‘spelen’ met de mobiele telefoon wordt niet toegestaan. Een agent draagt op de telefoons weg te bergen. 

Het vragenuurtje begint met vragen aan de minister van Defensie, Eimert van Middelkoop (ChristenUnie), over de missie in Afghanistan. Arend Jan loopt naar de microfoon en begint zijn inbreng met een medeleven namens de VVD fractie met de gewonde militairen en hun familieleden. Verder dringt hij erop aan dat uitzendingen als deze niet ten prooi dienen te vallen aan politieke hypes, maar dat er met tijd en beleid naar gekeken moet worden. Mariko Peeters van GroenLinks laat de minister weten dat er geen papaver verdelgd moet worden zonder dat er alternatieve mogelijkheden van bestaan worden aangereikt. Immers, het vernietigen van papaver leidt tot grote onrust. 

Ik volg niet elke vraag en opmerking, maar dwaal ook af om in me op te nemen wat er zoal in en om de Kamer gebeurt. Niet dat ik het allemaal kan duiden, maar dat maakt me ook niet zoveel uit. Door de Kamer lopen boden: mannen en vrouwen in rokkostuum (voor vrouwen met een jas zonder slippen en een rok in plaats van een broek). Ze dragen daarbij een oranje lint om de nek, waaraan een hanger zit. Zo te zien zorgen ze ervoor dat Kamerleden niet vergeten de presentielijst te tekenen (voor het stemmen van belang) en ze halen en brengen briefjes en memo’s van en naar de Kamerleden. Het doet me denken aan de rol van ballenjongens bij een tenniswedstrijd. Inclusief de uitvoering van een onnavolgbaar rouleersysteem. Het politieke circus waar ik op uitkijk is sowieso een groot rollenspel. Ik zie mogelijkheden voor een bewerking van 'Peter en de Wolf'.'Jan Peter en de Geldwolf, een muzikale vertelling over exhibitionistische zelfverrijking’. Zoals Boris Becker en John McEnroe een hele ceremonie ophingen aan het serveren – om het tennisbeeld maar even aan te houden – zo hebben veel Kamerleden een geheel eigen opgang naar de microfoon. Opstaan, bedenkelijk kijken, jasje dicht, hoofd omhoog, vaste tred, één hand op de rug, de andere klaar om de aanstaande woorden kracht bij te zetten. Dan, na het gemaakte statement, het standpunt ook in pose vasthouden, klaar voor een weerwoord of tegenaanval. Helaas zijn de interruptiemicrofoons niet optimaal geschikt voor het voeren van een debat: men moet steeds één hand aan een knop houden om verstaanbaar te blijven. Dat remt natuurlijk de vrije expressie, het zwaaien met ‘schuldige’ papieren en het gebruik van theatrale gebaren. Zonde! Ook lijkt de inrichting van de zaal niet optimaal geschikt voor het debat. De 150 zetels staan in brave halve maan gericht op het kabinet, dat zetelt in ‘Vak K’. Goed voor de suggestie van controle van de regering door het parlement, maar het toont te weinig de tegenstelling tussen regeringspartijen en oppositie. Veel mooier dan op televisie zijn de metershoge abstracte schilderijen achter ‘Vak K’, die in de wand geïntegreerd zijn.

(...)