Imago is alles

Noem een politicus en hij heeft een imago. De een cultiveert het, de ander wil er juist vanaf. Je moet het publieke leven wel aankunnen, want niemand kan in het openbaar optreden zonder bij opkomst al virtueel gefileerd te zijn. Hoe beweegt iemand, wat heeft hij of zij aan, wat is zijn of haar gezichtsuitdrukking, is hij of zij vlot en grappig of te lelijk om naar te luisteren? Dat zijn de zaken die ons interesseren. Dát maakt een imago zo belangrijk. Imago’s maken de oplages van kranten en tijdschriften. En kranten en tijdschriften maken de imago’s.

Dat is goed nieuws voor de Nederlandse kwaliteitsjournalistiek die al jaren geleden zaken als objectiviteit en waarheidsvinding als ondeugdzaam en te arbeidsintensief heeft afgezworen, maar altijd nog de schijn van betrouwbaarheid moest ophouden. Het nieuwe imago van de pers is dat ze het oude imago niet meer hoeft op te houden. Dat zal een enorme injectie geven aan de vrijheid van meningsuiting. Een imago is niet gebonden aan politieke correctheid, een imago kent geen taboe.

Uiteindelijk zullen pers en politicus elkaar vinden rond het imago. Want laten we wel wezen: het imago is makkelijker te manipuleren dan de feiten. Politiek gezien is het dan ook zonder meer interessant om, in navolging van de pers, elke vorm van inhoudelijkheid ondergeschikt te maken aan imago. Met het streven om op termijn de inhoud als nodeloze ballast helemaal af te schaffen. Een voorbeeld: er zijn nu nog steeds kranten die schrijven dat de uitspraken van PvdA partijleider Wouter Bos geen hout snijden.Volstrekt belachelijk natuurlijk. Maar daar zijn we straks van af. Dan gaat het met wat voorwerk (gelul) alleen nog maar over dat achterwerk (kontje).